Ognioodporność izolacji natryskowych

Izolacje natryskowe spełniają szereg wymogów związanych z bezpieczeństwem ogniowym.

Pianka poliuretanowa jest doskonałym sposobem na stworzenie trwałej i niezwykle wytrzymałej termoizolacji. Materiał ten, w przeciwieństwie do tradycyjnych materiałów izolacyjnych, ma jednak dodatkową, bardzo istotną zaletę. Jest nią ognioodporność. Dzięki odporności na ogień, użycie izolacji natryskowych istotnie zwiększa bezpieczeństwo powierzchni. Co ciekawe, w kontakcie w ogniem pianka nie topi się, przeciwnie - następuje wówczas zwęglenie powłoki, co uniemożliwia dostęp ognia do głębszych warstw, co zapobiega rozprzestrzeniani się płomieni, chroniąc tym samym głębsze warstwy przed zniszczeniem.

Pianka poliuretanowa nie powraca pod wpływem działania wysokiej temperatury do swojej pierwotnej, płynnej formy. W kontakcie z ogniem, jej warstwa zewnętrzna zostaje zwęglona i dzięki temu stanowi granicę dla ognia, który dzięki temu dalej się nie rozprzestrzenia.

Warto także zwrócić uwagę, iż pianka jest często pokrywana wierzchnią warstwą innych niepalnych materiałów, takich jak chociażby płyty gipsowo-kartonowe, dzięki czemu ryzyko jest dodatkowo zminimalizowane.

Pianka izolacyjna w klasyfikacji ogniowej należy do grupy B2, a więc materiałów nierozprzestrzeniających ognia, dzięki czemu jest jednym z tych bardziej bezpiecznych, samogasnących, materiałów budowlanych.

Pianka otwartokomórkowa zastosowana jako materiał izolacyjny podasza, pokryta płytą gipsowo-kartonową, ma klasę B-s1, d0 - co oznacza klasyfikację: niezapalna, niekapiąca, samogasnąca.

Stosowanym określeniom: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, samogasnący, intensywnie dymiący (z wyłączeniem posadzek – w tym wykładzin podłogowych) odpowiadają klasy reakcji na ogień, zgodnie z Polską Normą PN-EN 13501-1:2008 "Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i elementów budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie badań reakcji na ogień".

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: niepalne. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: A1; A2-s1,d0; A2-s2,d0; A2-s3,d0.

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: palne niezapalne. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: A2-s1,d1; A2-s2,d1; A2-s3,d1; A2-s1,d2; A2-s2,d2; A2-s3,d2; B-s1,d0; B-s2,d0; B-s3,d0; B-s1,d1; B-s2,d1; B-s3,d1; B-s1,d2; B-s2,d2; B-s3,d2.

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: palne trudno zapalne. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: C-s1,d0; C-s2,d0; C-s3,d0; C-s1,d1; C-s2,d1; C-s3,d1; C-s1,d2; C-s2,d2; C-s3,d2; D-s1,d0; D-s1,d1; D-s1,d2.

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: palne łatwo zapalne. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: D-s2,d0; D-s3,d0; D-s2,d1; D-s3,d1; D-s2,d2; D-s3,d2; E-d2; E; F.

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: niekapiące. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: A1; A2-s1,d0; A2-s2,d0; A2-s3,d0; B-s1,d0; B-s2,d0; B-s3,d0; C-s1,d0; C-s2,d0; C-s3,d0; D-s1,d0; D-s2,d0; D-s3,d0.

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: samogasnące. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: co najmniej E.

Określenia dotyczące palności stosowane w rozporządzeniu: intensywnie dymiące. Klasy reakcji na ogień zgodnie z PN-EN 13501-1:2008: A2-s3,d0; A2-s3,d1; A2-s3,d2; B-s3,d0; B-s3,d1; B-s3,d2; C-s3,d0; C-s3,d1; C-s3,d2; D-s3,d0; D-s3,d1; D-s3,d2; E-d2; E; F.